Bewegen, voeding
& Mindset

De combinatie tussen bewegen, voeding en mindset krijgt jou weer uit je burn-out. Wij zijn er van overtuigd dat dit je zal helpen naar een balans tussen je rust en het leven daarbuiten.

Lees meer...

Vader worden en burn-out zijn

Lastig pakket

Oxazepam tijdens de zwangerschap
 
Papa worden en een burn-out hebben en dat in de 21e eeuw. Bijna 2 jaar geleden vertelde de geboortetest dat wij mogelijk een kindje konden verwachten en even later bij de scan bleek dit ook echt te gaan gebeuren. Ik weet het nog goed dat ik mijn vriendin nog nooit zo blij heb gezien en de tranen van gelukt rolde over d'r wangen. Dit was voor ons het mooiste moment uit onze geschiedenis (Naja relatie van 13 jaar) maar ergens op de achtergrond klopte er iets niet. Ik was super blij maar er zat een gevoel in de weg die ik maar moeilijk kon verklaren of überhaupt kon identificeren. Ik begon op te raken en ik merkte dat de bezoeken aan prenataal zwaar begonnen te worden. Laat staan dat ik de kinderkamer moest klaarmaken. Ik besloot naar de dokter te gaan en die vertelde mij dat ik rustig aan moest doen. Maar ik begreep niet dat hij dat kon zeggen, want er was zoveel meer aan de hand. Maar oké ik ging naar huis en ging weer verder met wat er van me verwacht werd. Ik had zelf geen ervaring met burn-out dus ik kon het ook niet opmerken. Maar na een paar bezoeken en wat aandringen vertelde de huisarts mij eindelijk dat ik een burn-out had. Naja eindelijk, ik was blij dat ik wist dat het gevoel wat ik had correct was en dat er wel echt iets met me aan de hand was. Maar oké wat nu ? 

Ik zou over 8 maanden vader worden en ik moet mijn vriendin helpen en de kinderkamer moet nog klaar en nu ? Wat je nooit moet doen bij een burn-out is dat je een deadline gaat stellen maar ja dit ging ik wel doen want ik wist niet beter. Maanden gingen voorbij en de kinderkamer kwam langzaam tot stand. Normaal zou ik de kamer in 2 dagen klaar hebben maar ik begreep aan het gevoel van me lichaam dat dat niet ging werken. Ik had gelukkig de hulp van mijn schoonvader dus de kamer was klaar. Maar een kamer klaarmaken is geen grote opgave, de opgave kwam nog. Er zou een dag aankomen die mijn leven ging veranderen, een dag die ik nooit meer zou vergeten. Maar ik had een burn-out dus hoe ging ik dat allemaal regelen ? Ik werd al misselijk in de boekhandel en begon al te zweten als er veel mensen in een kleine ruimte waren. Ik had zelf moeite met boodschappen doen dus hoe ging ik die bevalling overleven ? 

Maar de dag kwam sneller dan ik had verwacht, zelf 5 weken eerder dan gepland. De vliezen van mijn vriendin begaven het in de nacht rond 1 uur. Ik werd wakker gemaakt door mijn lieve vriendin met het verhaal dat ze vocht aan het verliezen was. Jaja ga maar weer slapen we zien morgen ochtend wel zei ik. Maar om 7 uur werd het erger en werd ik weer wakker gemaakt. Nu was het inderdaad een stuk erger en bij mij begonnen de zenuwen te komen. Vanuit het niks ging ik mijn moeder bellen en ook mijn schoonmoeder had ik al snel aan de telefoon. Ik ging een tas pakken want ja dit was niet echt gepland. Haastig vroeg ik mijn vriendin (die de rust zelf had) wat ze allemaal nodig had. Ik had energie voor 10 en uit alle gaten kwam het ik had waarschijnlijk 10 km in een paar minuten kunnen lopen (niet letterlijk natuurlijk). Maar oké nu ben ik de lul en nu gaat het gebeuren. Na nog wat onderzoeken van de vroedvrouw gingen we snel naar het ziekenhuis waar mijn vriendin aan een aantal monitoren werd aangesloten. Ik maakte me geen zorgen maar stond wel continue onder een grote spanning maar kon me redelijk sterk houden, het leek wel een soort extra energie klepje in mijn lichaam. 

4 dagen gingen voorbij maar op 8 april was het dan zover, er was een aantal centimeter ontsluiting en dus ging het gebeuren. Ik had voor de zekerheid maar een half pilletje oxazepam meegenomen voor de zekerheid. Me moeder en mijn schoonmoeder waren ook aanwezig bij de bevalling wat mij een gevoel van rust gaf, maar ik voelde aan me lichaam dat ik het niet echt meer zou trekken. Ik leefde al een paar dagen op mijn reserves en mijn energie was op. Net op het moment dat ik het mooiste moment van mijn leven ging beleven. Ik had 2 keuzes, 1 was niks innemen en hopen dat ik niet om zou vallen of 2 was om die rot pil in te nemen en lekker op save zou spelen. Ik koos voor optie 2 want de zenuwen kon ik niet meer aan. Me vriendin lag op bed met dr moeder aan de zij en ik zag een momentje om snel even te kamer te ontvluchten om een glas water te vragen en de halve oxazepam naar achteren te werken. Ik ben totaal geen voorstander van dat spul nu maar toen wist ik niet anders. Mij werd door de toenmalige huisarts verteld dat het geen kwaad kon en dat het me zou helpen, gelukkig weet ik nu beter en kies ik persoonlijk niet meer voor middelen van de farmaceutische industrie. 

Maar oké ik ging snel weer terug naar de kamer en merkte na een tijdje dat de pil z'n werk ging doen. En daar kwam het moment de eerste keer persen waren een feit en ik keek met grote ogen naar mijn vriendin die ik even niet meer herkende, het leek wel een oervrouw waar het energie van af spoot. Maar ik zat veilig op een stoel met mijn moeder achter mij omdat ik toch niet echt mijn werk als aanstaande vader voldeed, ik had namelijk warme handen en daar hield mijn vriendin op dat moment totaal niet van. Ik moest weg en d'r moeder met dus wel koude handen moest mijn plaats innemen. Volgens de arts kwam het hoofdje al en ze zei dat ik maar even moest komen kijken. Nou moet iedereen doen wat hij wilt maar ik ga nooit meer "full frontal" maar dat is een persoonlijke keuze haha. De kleine werd geboren en omdat Naudje 5 weken te vroeg was geboren moesten we meteen door naar de couveuseafdeling. Dit was natuurlijk een geweldig moment maar helaas was dit voor mij anders. Ik was dizzy en wankel op mijn benen. Ik zocht om me heen naar voorwerpen waar ik mij aan vast kon pakken voor het geval ik zou omvallen. Ik was op en kon weinig tot niks meer. Alles wat de zusters tegen mij zeiden ging dwars door me heen en ik kan me er ook nog weinig van herinneren. Ik zei tegen de zusters dat ik naar mijn vriendin wilde zodat ik even kon zitten en even alleen kon lopen. De oxazepam was uitgewerkt leek het wel en ik moest het weer alleen doen. 

De dagen gingen voorbij en na 3 super vermoeiende weken mocht onze Naudje dan eindelijk naar huis. En daar stonden voor mij lange nachten te wachten. Maar het gekken merkte ik een week later, ik was bang dat ik het niet kon en dat ik om zou vallen maar het andere gebeurde. Ik werd sterk en voelde een oergevoel in mij. Als ik bij ons kindje was vergat ik alles en kon ik even alles aan de kant zetten.
 
Nu 20 maanden later kan ik terug kijken naar een periode met 2 kanten. Een periode die mij de gelukkigste man op de aarde heeft gemaakt maar ook de periode die mij bang heeft gemaakt en een periode waarin ik nul energie had en een gevecht met mijn lichaam had.

Ps voor de vaders.
En ja het kan zwaar zijn en af en toe lijkt een papa dag wel een jaar te duren maar baby's slapen veel en probeer de baby lekker bij jou te laten slapen, het enigste wat jij op zn moment dan nog kunt doen is ook lekker slapen. Probeer het van de positieve kant te bekijken alles komt goed. 

Reageer op dit artikel