Bewegen, voeding
& Mindset

De combinatie tussen bewegen, voeding en mindset krijgt jou weer uit je burn-out. Wij zijn er van overtuigd dat dit je zal helpen naar een balans tussen je rust en het leven daarbuiten.

Lees meer...

Ik kon niet meer lopen

Ervaring

Naam: Susanne Beroep: Online Marketing Leeftijd: 19 jaar Geslacht: Vrouw

Inmiddels ben ik 25 en begin weer gelukkig te worden. Ik ben Susanne en ‘vroeger’ was ik een sprankelende meid met energie voor 10. Ik sportte er op los, had een grote vriendengroep en haalde mijn voortgezet onderwijs met gemak. Rond 2010, ik was toen 19, begon het langzaam erin te sluipen. Ik was inmiddels begonnen aan een nieuwe studie in een andere stad. Beeldende Kunsten en Vormgeving was te zweverig voor mij. Ben meer een marketing-, en mediatype. 

Maar in 2010 begon mijn gezondheid te dalen. Het was al niet veel soeps door een kromme rug en aanleg voor migraine. Maar toen begon het echt (dankzij een bult nare omstandigheden, waar ik maar niet over begin). Ik had geen energie meer. Mijn aura migraine namen toe (op z’n hoogte punt had ik het 8x in de maand). Ik was moe. En ik kreeg een donkere waas voor mijn ogen zodra ik naar buiten stapte. Mensen wilde ik nog maar amper spreken. Mijn studie begon ik verwaarlozen. Ik had er de concentratie niet meer voor en wilde alleen nog maar slapen. 

In 2011 werd de boel erger. Ik begon negatieve gedachten te krijgen: “Ik kan gewoon niks.” En ik begon gewrichtspijnen te ontwikkelen. Dat was het ergst. Voelde mij oud en beperkt in mijn mobiliteit. Die 5 minuten lopen naar de Appie vond ik maar een rotstuk. Gelukkig was er een bankje om op uit te puffen (mét sigaret, die ‘hobby’ had ik opgepakt uit frustratie). De bezoekjes aan de huisarts leverden weinig op. Die stuurde mij van het kastje naar de muur en weer terug. Ik werd naar een fysiotherapeute gestuurd, naar een haptonoom, een manueeltherapeut, en zelfs een podoloog (vanwege mijn scoliose). Na een keer gehoord te hebben dat het allemaal ‘tussen mijn oren’ zat, schoot ik uit mijn slof. Hierna heeft de huisarts mij ingeschreven voor het revalidatiecentrum in mijn stad en een afspraak ingepland bij de reumatoloog. De reumatoloog concludeerde ‘Fibromyalgie’ (wekedelenreuma) bij mij, al voordat zij mijn bloedwaarden bekeken had. 

In mijn traject in het revalidatiecentrum kreeg ik de stempels burn out en post traumatisch stress syndroom (PTSS). Maar omdat ik ‘te jong was’ en ‘geen stereotype probleemjongere’ werd ik behandeld voor mijn rugklachten. Gelukkig was er een maatschappelijk werkster die functioneerde als psycholoog om mijn burn-out mee te bespreken. Zij vertelde mij over de symptomen en stelde nieuwe therapieën voor. Zij heeft mij écht geholpen. Zij stuurde mij naar een diëtiste en naar een slaaptherapeut. Sporten doe ik sowieso wel graag en kreeg toestemming om een half uurtje extra te gaan zwemmen. Na twee jaar revalidatiecentrum (zowel intern als poliklinisch) ging het mentaal een stukje beter. Had het erg prettig gevonden om een jonger soortgenootje te kunnen spreken. Dan voelde ik mij niet zo oud. Maar die ruimte had ik niet. Helaas ging het fysiek gezien steeds erger, en belande ik in een rolstoel. Had er een hekel aan, dus ik kocht een ‘oude-mannen-wandelstok’ bij de Blokker. Mijn studie begon ik gelukkig weer op te pakken. En mijn gekrompen vriendengroep werd specialer voor mij. Maar ik was nog steeds moe, had nog steeds pijn. Ik had dus nog steeds last van de nasleep van de burn-out. 

In 2014 kwam ik erachter dat ik een chronisch Vitamine D tekort heb. Elke twee weken neem ik genoeg van dit supplement om mij weer op het been te houden. Dankzij de hulp van de maatschappelijk werkster en mijn toenmalige diëtiste (die hielp mij onderzoek doen naar Vitamine D), kan ik weer lopen. Dankzij dat moment begon ik buiten te wandelen. Te fitnessen. In 2015 ging ik zelfs op kickboksen! Ik merk dat ik nog te veel hooi op mijn vork heb. Waardoor ik nog steeds overwerkt ben. Helaas heeft deze burn-out ook gezorgd voor een epische studievertraging. Ben nu parttime aan het werk en studeer fulltime. Zodra ik een versuft gevoel begin te krijgen, dan neem ik rust. Ik durf weer ‘Nee’ te zeggen als ik te moe ben om iets te doen. Ik ben nog niet de oude; ben nog steeds moe, ben een stuk rustiger, heb nog wel eens negatieve gedachten. Maar daar schaam ik mij niet meer voel. Het is nog lange niet weer zoals ‘vroeger’, maar ik kom er wel.

Reageer op dit artikel